Baza wiedzy o nowotworach u kobiet
3.5. Biopsja piersi (cienkoigłowa, gruboigłowa, mammotomiczna)
Badania obrazowe pokazują, jak zmiana wygląda. Biopsja pozwala sprawdzić, czym ona jest. Polega na pobraniu komórek lub fragmentu tkanki i zbadaniu ich pod mikroskopem. Tylko w ten sposób można ostatecznie rozpoznać lub wykluczyć raka.
Pamiętaj: skierowanie na biopsję nie oznacza raka. W wielu przypadkach wynik pokazuje zmianę łagodną.
Biopsja cienkoigłowa (BAC)
- Pobiera się komórki bardzo cienką igłą, zwykle pod kontrolą USG.
- Jest szybka, zwykle bez znieczulenia.
- Stosuje się ją m.in. do nakłucia torbieli i do oceny węzłów chłonnych.
- Ma ograniczenia. Nie pozwala ocenić budowy tkanki ani receptorów w komórkach raka, które są potrzebne do zaplanowania leczenia. Dlatego przy podejrzeniu raka zwykle wykonuje się biopsję gruboigłową.
Biopsja gruboigłowa (BG, BGC)
- To podstawowa metoda diagnozowania zmian podejrzanych w piersi.
- W znieczuleniu miejscowym pobiera się kilka wąskich fragmentów tkanki grubszą igłą, pod kontrolą USG lub mammografii (tzw. biopsja stereotaktyczna), a czasem rezonansu.
- Pozwala postawić rozpoznanie histopatologiczne i ocenić cechy guza potrzebne do leczenia (zob. 3.6).
- Zabieg trwa zwykle kilkanaście do kilkudziesięciu minut. Później może pojawić się siniak i niewielka bolesność.
Biopsja mammotomiczna (próżniowa, VAB)
- To odmiana biopsji gruboigłowej, w której tkanka jest zasysana próżniowo. Przy jednym wkłuciu pobiera się więcej materiału.
- Sprawdza się szczególnie przy mikrozwapnieniach, bardzo małych zmianach i zmianach wymagających dokładniejszej oceny.
- W niektórych przypadkach pozwala całkowicie usunąć niewielką zmianę łagodną.
Biopsja chirurgiczna
Wycięcie zmiany na sali operacyjnej jest dziś stosowane rzadko, głównie wtedy, gdy mniej inwazyjne metody nie dały odpowiedzi.
Przed biopsją
Poinformuj lekarza o przyjmowanych lekach, zwłaszcza przeciwzakrzepowych i przeciwpłytkowych. Lekarz powie, czy i na jak długo trzeba je odstawić. Nie odstawiaj ich samodzielnie.
Na NFZ
Biopsja w ramach NFZ wymaga skierowania od lekarza specjalisty. W ramach programu profilaktyki (etap pogłębionej diagnostyki) i przy karcie DiLO jest wykonywana bezpłatnie.
Źródła: